Een nieuwe auto
Zo’n zeven jaar geleden kochten wij onze Max.
Een sportieve SEAT Ibiza, koningsblauw en lekker pittig. We raakten gehecht aan Max. Niet groot, maar met de dakkoffer op het dak deed hij prima dienst, zelfs voor onze family roadtrip naar Schotland.
Tijdens deze reis reden we een lekke band en werden gelukkig enorm geholpen door twee behulpzame mannen.
In september heb ik Max echter total loss gereden. Gelukkig hadden de kinderen vier maanden daarvoor een oud barrel gekocht voor de korte ritjes. Onze trouwe Lotje. Een betrouwbare Hyundai Getz uit 2000, met aan beide kanten grote krassen op de deuren alsof ze ooit ergens klem had gezeten. De kinderen stelden direct na mijn ongeluk hun auto ter beschikking en die bracht mij netjes van A naar B.
Toch misten we Max enorm en dus besloten we heel hard te gaan sparen voor een nieuwe auto. En nu is het zover. We hebben het geld bij elkaar.
Ik koop nooit een auto die duurder is dan €10.000. Per slot van rekening is het een gebruiksvoorwerp. Ik heb al snel in mijn carrière besloten dat ik liever tijd heb met de kinderen dan hele dure spullen. The best things in life are not things. Dat is één van mijn motto’s. Leven volgens het FIRE-principe.
En dus gingen wij op autojacht. Dat is nog best een klus. Niet te oud, niet te veel kilometers op de teller, betrouwbare verkoper, geen al te gekke kleur (hoewel dat eigenlijk het minst belangrijk is). En zo belandden wij bij een dealer in het hartje van een grote stad.
‘Een prachtige auto mevrouwtje,’ zei hij (dan gaan er bij mij al wat haren in mijn nek overeind staan), ‘echt een goede deal en als u hem nu niet koopt, is hij binnen 24 uur weg.’
Samen met mijn oudste dochter loop ik om de auto heen. We bekijken de banden, kijken of er deuken zijn of roest.
‘Mevrouw, het is toch een prachtige kleur, echt een prima auto voor u.’
‘De kleur interesseert mij eigenlijk niet zoveel,’ antwoordde ik.
Vol verbazing riep meneer: ‘Wat interesseert u dan wel?’
‘Nou, om maar eens iets te noemen: de motor?!’
De sfeer zat er al lekker in.
Ik maak een proefrit met mijn dochter en wij maken een lijstje van wat er aan de auto klopt en wat er niet klopt. Uiteindelijk concluderen we dat het best een prima auto is, maar niet voor de prijs die de verkoper ervoor wil hebben. In de achterbak is ruimte voor een reservewiel, maar dat zit er niet in.
Bij terugkomst loopt meneer naar ons toe:
‘Prima auto toch en leuke prijs.’
Ik geef samen met mijn dochter aan dat ik de prijs te hoog vind.
‘Denkt u dat u op de markt bent, mevrouwtje? Ik moet er wel iets aan verdienen.’
Ik negeer de opmerking en zeg:
‘Ik zie dat er ruimte is voor een reserveband, maar dat die er niet in zit.’
‘Als je pech hebt bel je toch gewoon de ANWB, meissie,’ antwoordt hij.
En toen was het voor mij en mijn dochter klaar.
Verder zoeken dus. En uiteindelijk kwamen we bij een hele vriendelijke dealer terecht, die de vragen normaal beantwoordde en meedacht. Het kan dus wél.
En zo zijn wij nu de trotse eigenaren geworden van een Audi A3 Cabrio die wij Harvey hebben gedoopt. Je weet wel, naar Harvey Specter uit Suits.
We voelen ons een beetje decadent.
Maar ook heel rijk.
En voor de duidelijkheid:
noem vrouwen geen meissie.
Dat kan je zomaar een verkoop kosten.
