We zitten midden in de toetsweek bij ons thuis. De laatste week van de schoolexamens en dan ook écht de laatste. Alleen nog het centrale examen in mei en dan is het klaar. Allebei mijn meiden doen dit jaar eindexamen. Het gaat goed, zoals het er nu uitziet mogen er 2 vlaggen en 2 tassen in top in juni. De oudste van mijn kinderen, mijn zoon woont al op kamers in Leiden en zijn zusjes gaan hem in september achterna. Samen in het oude (studenten)huis van mijn ouders. ‘Dat zal wel gek zijn zo’n leeg huis’ hoor ik mensen tegen mij zeggen. ‘Wat ga jij doen?’
𝘞𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘨𝘢 𝘥𝘰𝘦𝘯? Allereerst genieten dat ze alle drie toch best goed op hun pootjes zijn geland, dat ik het de afgelopen jaren toch maar mooi heb gered in m’n eentje. Dat we ondanks alle stormen er alle vier nog zijn, dat ze dikke maatjes zijn en mij zo af en toe toch nog om advies vragen.
Ik neem me voor wat beter voor mijzelf te gaan zorgen. De hockeystick is alweer van zolder gehaald en ik heb me aangesloten bij de lokale club, heerlijk. Nu alle stof wat lijkt neer te dalen voel ik me wat uitgeblust. Opvoeden is echt wel meer dan een fulltime baan en dat doe ik nu bijna 18 jaar alleen. Geef mij gewoon een wachtkamer vol patiënten, dan weet ik in ieder geval wat ik moet doen en anders kan ik altijd overleggen, maar dit alleen opvoeden is doorspekt van eenzaamheid. Nee, dat zie je misschien niet aan de buitenkant, maar soms is het gekmakend neem dat gerust van mij aan. Slapeloze nachten, huilen als niemand het ziet en bidden in de theedoek.
Maar er zijn leuke vooruitzichten, zij schuiven misschien niet meer zo vaak bij mij aan tafel aan maar ik wel bij hen, op mijn oude zolder (ja ik heb ook in dat huis gewoond) waar ik thuiskwam na snijzaal, in mijn boeken zat, uitging en waar ikzelf mijn eerste voorzichtige stappen naar volwassenheid zette.
Deze zomer gaan we met z’n vieren een Family Roadtrip maken naar Ierland (omdat de Roadtrip naar Schotland vorig jaar zo bijzonder goed is bevallen). Wat een rijkdom. En daarna vliegen ze écht allemaal uit wetend dat ze altijd thuis-thuis mogen komen.
𝘞𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘨𝘢 𝘥𝘰𝘦𝘯? Dat was de vraag. Genieten in diepe dankbaarheid dat ik moeder mag zijn van drie prachtige jongvolwassenen!!
Aan alle vrouwen die in stilte hun gezin draaiende houden: ik zie jullie.
𝘞𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘨𝘢 𝘥𝘰𝘦𝘯? Allereerst genieten dat ze alle drie toch best goed op hun pootjes zijn geland, dat ik het de afgelopen jaren toch maar mooi heb gered in m’n eentje. Dat we ondanks alle stormen er alle vier nog zijn, dat ze dikke maatjes zijn en mij zo af en toe toch nog om advies vragen.
Ik neem me voor wat beter voor mijzelf te gaan zorgen. De hockeystick is alweer van zolder gehaald en ik heb me aangesloten bij de lokale club, heerlijk. Nu alle stof wat lijkt neer te dalen voel ik me wat uitgeblust. Opvoeden is echt wel meer dan een fulltime baan en dat doe ik nu bijna 18 jaar alleen. Geef mij gewoon een wachtkamer vol patiënten, dan weet ik in ieder geval wat ik moet doen en anders kan ik altijd overleggen, maar dit alleen opvoeden is doorspekt van eenzaamheid. Nee, dat zie je misschien niet aan de buitenkant, maar soms is het gekmakend neem dat gerust van mij aan. Slapeloze nachten, huilen als niemand het ziet en bidden in de theedoek.
Maar er zijn leuke vooruitzichten, zij schuiven misschien niet meer zo vaak bij mij aan tafel aan maar ik wel bij hen, op mijn oude zolder (ja ik heb ook in dat huis gewoond) waar ik thuiskwam na snijzaal, in mijn boeken zat, uitging en waar ikzelf mijn eerste voorzichtige stappen naar volwassenheid zette.
Deze zomer gaan we met z’n vieren een Family Roadtrip maken naar Ierland (omdat de Roadtrip naar Schotland vorig jaar zo bijzonder goed is bevallen). Wat een rijkdom. En daarna vliegen ze écht allemaal uit wetend dat ze altijd thuis-thuis mogen komen.
𝘞𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘨𝘢 𝘥𝘰𝘦𝘯? Dat was de vraag. Genieten in diepe dankbaarheid dat ik moeder mag zijn van drie prachtige jongvolwassenen!!
Aan alle vrouwen die in stilte hun gezin draaiende houden: ik zie jullie.
