Toen ik in 1989 mijn gymnasiumdiploma haalde, had ik het voorrecht om in het jaar daarna regelmatig voor mijn grootmoeder te zorgen. Ze was al op hoge leeftijd, woonde nog zelfstandig in Rotterdam, maar had hulp nodig bij dagelijkse taken. Vaak at ik ’s avonds met haar en bleef ik logeren, zodat ik haar ’s nachts kon helpen als dat nodig was. Veel zondagmiddagen en -avonden bracht ik bij haar thuis door. Ons vaste televisieprogramma na het eten was The Flying Doctors, een serie over een team toegewijde artsen en verpleegkundigen die medische zorg per vliegtuig verleenden in de Australische Outback. De serie was wereldwijd enorm populair, zeker ook in Nederland. Wat de serie zo geliefd maakte, was niet alleen de unieke setting, maar ook het eenvoudige en rustige tempo waarin de verhalen werden verteld.
Mijn grootmoeder en ik genoten er enorm van om samen te kijken. Ze wist dat ik arts wilde worden, en toen ik niet werd toegelaten tot de studie geneeskunde en besloot theologie te gaan studeren, spraken we daar vaak over. Ze steunde mijn keuze volledig, maar moedigde me ook aan om het later nog eens te proberen. Helaas heeft ze niet meer meegemaakt dat ik uiteindelijk toch geneeskunde ging studeren. Tegen het einde van mijn co-schappen solliciteerde ik bij de Royal Flying Doctor Service (RFDS). Op dat moment was het niet mogelijk om mee te doen als uitwisselingsstudent, maar ze moedigden me aan opnieuw te solliciteren zodra ik in opleiding zou zijn. Ik verhuisde naar Engeland om mijn huisartsenopleiding te volgen en nam opnieuw contact op met de RFDS. Ze zeiden dat ik welkom zou zijn als ik zes extra maanden anesthesiologie zou doen. Het leven liep anders, en ik ben nooit in Australië terechtgekomen.
Nu kijk ik The Flying Doctors met mijn kinderen en opnieuw geniet ik. Mijn kinderen vertelden dat er een remake was gemaakt, en we besloten samen te kijken of die net zo goed zou zijn. Opeens voelde ik me oud, want de nieuwe serie, RFDS, spreekt me veel minder aan. Heb ik last van het “vroeger was alles beter”-gevoel? Of misschien toch niet? Het grappige is dat mijn kinderen ook zeggen dat ze de originele serie meer waarderen. En zo raakten we in gesprek.
Wat maakte – en maakt – deze serie zo bijzonder? En waarom lijkt de moderne remake die rust en voldoening te missen?
De serie uit de jaren tachtig draaide om het dagelijks leven en de uitdagingen van zowel de artsen als hun patiënten. Er was ruimte voor karakterontwikkeling, waardoor je als kijker echt een band opbouwde met de personages. Geen flitsende special effects of bombastische soundtracks, maar een ingetogen benadering waarbij de essentie van het verhaal en de menselijke interacties centraal stonden. De eenvoud van de productie droeg bij aan de authenticiteit van de serie. Ze toonde de nobele kant van het artsenbestaan: zorgen voor mensen en bouwen aan gemeenschap. Het gaf de kijker rust en voldoening. Het voelde alsof je deel uitmaakte van het team, van de kroeg, van de garage of gewoon van Cooper’s Crossing. Mensen zorgden voor elkaar.
De remake, RFDS, heeft in essentie hetzelfde uitgangspunt – artsen die zorg verlenen in afgelegen gebieden – maar de aanpak is totaal veranderd. De nieuwe serie is visueel veel spectaculairder, met glimmende moderne uniformen en sneller camerawerk. Dat spreekt misschien een jonger publiek aan, maar de rustige, intieme sfeer van het origineel ontbreekt. Waar de oude serie draaide om alledaagse dilemma’s en langzame karakterontwikkeling, zit de nieuwe vol dramatische wendingen en cliffhangers. De muziek is veel prominenter en vaak energiek, wat de scènes intenser maakt. Dat kan afleiden van het verhaal en de emotionele band met de personages verzwakken. Het voegt spanning toe, maar kan ook bijdragen aan een gevoel van onrust en eenzaamheid.
In een wereld die steeds sneller en complexer wordt, is het begrijpelijk dat velen van ons verlangen naar de eenvoud en rust van een serie als het originele The Flying Doctors. De serie herinnerde ons aan de waarde van menselijke verbondenheid en het eenvoudige goede werk doen. Er was geen constante informatiestroom, geen druk om zichtbaar te zijn, geen administratieve rompslomp, zelfverrijking of zelfpromotie. Nee, mensen zorgden voor elkaar – en dat was de kern van het werk.
De moderne wereld is chaotisch, overprikkelend en kent steeds grotere administratieve lasten. De lat ligt steeds hoger. Iedereen is maar druk. Kijk naar het onderwijs, kijk naar de zorg, kijk gewoon om je heen. Het geeft het gevoel opgejaagd te worden, voortdurend onderweg te moeten zijn, en nooit helemaal genoeg te zijn. Het kijken van The Flying Doctors met mijn kinderen maakt dat ik verlang naar een tijd waarin alles trager ging en er ruimte was om echt aanwezig te zijn. Mijn kinderen – drie pubers – zeggen dat ze dat verlangen ook voelen. Eenvoud en ritme kunnen een rustgevende structuur bieden die helpt te ontspannen en te focussen op wat echt telt. De verhalen in The Flying Doctors waren eenvoudig maar krachtig. Ze draaiden om menselijke ervaringen en emoties, zonder dat daar grote plotwendingen of overdreven conflicten voor nodig waren. In een wereld waarin alles groter, sneller en spectaculairder moet, missen we de kleine, authentieke momenten die het leven werkelijk betekenis geven. Echte menselijke verhalen raken dieper, omdat ze ons herinneren aan onze eigen ervaringen en emoties, en ons een gevoel van verbondenheid geven.
Vandaag de dag wordt succes vaak afgemeten aan materiële zaken. Ik verlang naar verhalen die de waarde van altruïsme en dienstbaarheid benadrukken. Misschien jij ook wel. Het geeft me hoop en herinnert me aan het goede in mensen. In The Flying Doctors speelde gemeenschap een centrale rol. De artsen en verpleegkundigen waren niet alleen professionals – ze waren vrienden, buren en vertrouwelingen. Ze kenden hun patiënten persoonlijk en bouwden diepe relaties op.
Hoewel The Flying Doctors een geïdealiseerde versie van het leven laat zien, raakt het verlangen naar die eenvoud en rust aan iets diepers. Het verlangen naar een gemeenschap waarin we weer voor elkaar zorgen, waarin mensen gezien worden en elkaar echt zien.
Niet alles was beter vroeger – zeker niet – maar een beetje meer zorg voor elkaar, meer tijd en echte aandacht zou zo gek nog niet zijn. Laten we samen de kracht van vertragen herontdekken, in een wereld die steeds sneller lijkt te draaien.
1 Reactie(s), plaats ook een reactie!
Mooi verwoord….je hebt helemaal gelijk….
Ben zelf ook een FD fan van het eerste uur (jarenlang de fanclub gerund) en mag met trots een aantal acteurs nu tot vrienden tellen, hebben nog regelmatig contact.
Ook zij zijn nog steeds trots op n serie die voor velen troost en een fijn gevoel meebracht.
RFDS ken ik ook goed en is idd totaal anders qua productie maar ik kan het zeker waarderen. Toch kijk ik soms nog eens een FD afl op de zender ‘ONS’ en dat brengt telkens toch een big smile op mijn gezicht.
Fijn dat jouw kinderen dat ook kunnen waarderen, uniek. Geniet er van.