Hoe ik begon met investeren (en mijn kinderen meenam op reis)
“Economie is niets voor meisjes,” zei mijn docent economie op de middelbare school. En ik geloofde hem. Dus koos ik netjes voor een veilige studie, werkte hard, bouwde een leven op zoals het hoorde. Nou ja vooral zoals ik vond dat het hoorde.
Maar diep vanbinnen leefde ik niet helemaal volgens mijn eigen waarden. Ik wilde vrijheid, zelf kunnen kiezen. Niet geleefd worden door verplichtingen, maar bewust mijn leven vormgeven. Dat besef kwam pas veel later, toen de kinderen op de middelbare school zaten en er weer iets meer ruimte in mijn hoofd kwam. Ruimte om écht te voelen wat belangrijk voor me was. Ruimte om te dromen, maar ook om te doen.
Het begon eigenlijk heel praktisch, met de koop van mijn eerste huis. Ik koos toen heel bewust: Als ik ooit ga verhuizen, moet dit huis óók geschikt zijn als vakantieplek of makkelijk te verkopen zijn. Geen ingewikkelde berekeningen. Gewoon: slim nadenken. Toen ik uiteindelijk verhuisde, besloot ik het huis niet te verkopen, maar permanent te verhuren. De hypotheek werd ermee betaald, en een deel van de vaste lasten ook. Passief inkomen — zonder dat ik het zo noemde.
Nu, jaren later, is datzelfde huis een vakantiewoning geworden. Ik kan er zelf naartoe met de kinderen, én het wordt regelmatig verhuurd. Flexibiliteit, vrijheid, functionaliteit. Geen gouden bergen, maar wel rust in mijn hoofd. Want weet je wat geld doet als je het goed inzet? Het laat je beter slapen.
Dat is voor mij investeren geworden: een manier om trouw te blijven aan mijn waarden. Vrijheid, zelfzorg, duurzaamheid en dingen doorgeven. Opvoeden is namelijk niet: vertellen wat je moet doen. Opvoeden is voordoen.
Dus toen ik meer ruimte voelde — financieel én emotioneel — ben ik samen met mijn kinderen begonnen met beleggen. Eerst simpel: ETF’s. Lage kosten, gespreid risico, overzichtelijk. We lazen, rekenden, maakten fouten in oefenportefeuilles en leerden ervan. En toen zetten we de stap. Geen enorme bedragen, wel met aandacht.
ACT (Acceptance and Commitment Therapy) heeft me daarbij geholpen. Niet door de angst voor risico’s weg te nemen, maar door me te leren handelen mét die angst. Lef hebben zonder roekeloos te zijn. Kijken: wat vind ik belangrijk? Wat wil ik mijn kinderen meegeven? Wat voelt kloppend? Dát werd mijn kompas.
Ik ben een echte FIRE-type: ik hou van sparen, plannen, en slim omgaan met geld. Niet omdat ik alles onder controle wil houden — dat is een illusie — maar omdat ik wil kunnen kiezen. En omdat ik weet dat stress, onzekerheid en financiële druk me uit mijn slaap houden. Letterlijk. Slapen is mijn graadmeter geworden. Slaap ik slecht? Dan leef ik waarschijnlijk niet helemaal volgens mijn waarden. Dan wringt er iets.
Dus nu kijk ik anders naar geld. Niet als doel, maar als middel. En ik onderzoek samen met mijn kinderen wat er allemaal mogelijk is. Vastgoed, ETF’s, misschien straks iets duurzaams of iets sociaals. Niet om rijk te worden, maar om rijk te leven.
Rust, reinheid, regelmaat – én richting. Niet de 3 r’en maar 4.
Ik ben geen grote investeerder. Maar ik bén begonnen. En dat is alles.
Wil jij ook starten met investeren, maar weet je niet hoe?
Begin bij jezelf. Wat vind je belangrijk? Hoe wil je leven? En wat wil je misschien je kinderen meegeven? De weg naar financiële vrijheid begint niet met cijfers. Die begint met keuzes en lef.
1 Reactie(s), plaats ook een reactie!
What a wonderful introduction to your blog. And that photo of the lighthouse is so inviting!