🫀 25 jaar geleden – 8 juli 2000
Ik belandde op de crashkamer van mijn eigen opleidingsziekenhuis in Engeland (JPH). Niet als arts, maar als patiënt. Mijn hart sloeg op hol, maakte mega kortsluiting, alsof ik explodeerde vanbinnen, ik kon niet meer normaal ademen en ik voelde hoe ik de dood aankeek.
Na jaren van pijn op de borst, hartkloppingen en het gevoel alsof er een lichtknopje aan en uit ging, bleek ik een aangeboren hartritmestoornis te hebben.
Tot mijn 16e was ik enorm sportief: vier keer per week trainen, hockey- en tenniswedstrijden. Plotseling ging dat niet meer door pijn op de borst en hartkloppingen, dus moest ik noodgedwongen stoppen. De jaren die volgden werden mijn klachten afgedaan als ‘psychisch’ en dus zag ik psychologen en psychiaters.
Die zaterdag in de zomer van 2000 veranderde alles. Ik keek de dood diep in de ogen en ik leerde leven, liefhebben en loslaten.
Toen ik uit het ziekenhuis kwam en mijn net nieuwe auto een deuk bleek te hebben, dacht ik:
“Het leven zit vol deuken en butsen.”
En ik kon het laten zijn.
Er volgden meerdere pogingen om mijn hart bij te stellen. Helaas nooit volledig succesvol.
Deze ervaring had grote invloed op wie ik nu ben.
Ik ben een arts geworden die probeert goed te luisteren, die weet hoe het voelt om niet ‘geloofd’ te worden en die ruimte laat voor wat niet meteen duidelijk zichtbaar is.
Voor wie zich ongezien of onbegrepen voelt:
Wees zacht voor jezelf.
Laat los – Heb lief – Leef.
Ik ben dankbaar voor het leven, voor wie er toen was, en voor wie er nu is. 💛
