Loslaten om echt te leven
Elke keer dat ik iets post op LinkedIn, voelt het een beetje alsof ik in de gymles sta te wachten tot ik gekozen word. Die hunkering naar erkenning, naar ergens bij horen, zit diep in onze samenleving verweven. Het begint al op school, loopt door in je studiekeuze en carrière, en voor je het weet draait je leven om presteren, doorgaan, nóg een taak erbij.
En toch… meer doen is niet hetzelfde als meer leven.
Toen ik niet werd aangenomen voor de huisartsenopleiding in Nederland, voelde dat als falen. Maar in werkelijkheid was het een bevrijding. Ik verhuisde naar Engeland, waar gewoon huisarts zijn genoeg was. Geen prestatiedruk, geen eindeloze vergaderingen, geen gejaag naar status. Ik leerde wat het betekent om écht samen te werken, om écht bij mensen te zijn. En ik vond een rust die ik hier vaak mis.
Terug in Nederland zie ik hoe het systeem draait op “meer, meer, meer.” Collega’s die naast hun praktijk ook in raden van toezicht zitten, wetenschappelijke artikelen schrijven, media-optredens doen. Maar huisarts zijn op zichzelf—is dat niet genoeg?
Financieel valt er iets voor te zeggen. Maar het leven is er om geleefd te worden.
Durven loslaten is misschien wel de grootste daad van eigenliefde. Loslaten van dat extra beetje financiële zekerheid. Loslaten van het idee dat je pas meetelt als je méér doet. Loslaten van overvolle agenda’s, vergaderingen en prestatiedruk. En in plaats daarvan: kiezen voor liefde. Liefde voor het leven, voor de mensen om je heen, voor momenten van rust en echte aandacht.
Ja, ook ik doe iets naast mijn werk als huisarts. Maar ik kies er bewust voor om minder dagen in de praktijk te werken en één volle dag per week te besteden aan Rest Reclaimed en The Happy Mappa Company. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, maar ik doe die projecten vanuit een diepe wens om anderen te helpen met lessen die ik zelf heb geleerd. Ik let er goed op dat ik niet opnieuw verstrikt raak in prestatiedruk. Zijn er even geen of minder coachklanten? Dan is dat oké. Mijn face-to-face begeleiding blijft sowieso beperkt. Ik kies bewust voor wat me vreugde brengt, en probeer los te laten wat daar niet aan bijdraagt.
Wat ik heb geleerd? Het leven is nu. Met de mensen van wie je houdt. Met de zon op je gezicht. En met het besef dat morgen nooit gegarandeerd is.
Durf jij los te laten?
2 Reactie(s), plaats ook een reactie!
Emmeline, ik herken dit heel erg.
Laatst schreef ik op een briefje; goed, beter, best én het kan altijd nóg beter.
Ik heb dit in de loop van de jaren losgelaten en heb geen overvolle agenda’s.
Ik zorg voor mijn cliënten én mijzelf zoals ik graag zorg zou willen ontvangen.
Dat is niet een even binnen komen waaien, vragen stellen en weer weg.
Ik ga zitten, luister, vraag door en wat dingen met iemand doen.
Luister tussen de regels door en vraag of ik het goed begrepen heb en wil heel de mens zien en niet de aandoening waar deze persoon mee kampt.
Heel blij dat ik jou heb leren kennen en dat jij ook de tijd nam voor mij als persoon en niet alleen aandacht had voor waar ik tegenaan liep.
Mirjam, wat schrijf je dit mooi! Dank voor deze aanvulling en lieve woorden. Emmeline